2007/Oct/12

ทศชาติชาดก
เรื่องมโหสถบัณฑิต ผู้ยิ่งด้วยปัญญาบารมี
ตอนที่ 25

ครั้นบุรุษนั้นรับเอาแก้วมณีจากมือของมโหสถแล้ว ก็มิได้รอช้า รีบนำแก้วมณีนั้น ขึ้นทูลเกล้าถวายแด่พระราชาอย่างเร่งด่วน 

ในที่สุด ดวงแก้วมณีประจำพระองค์ของพระเจ้าวิเทหราช ซึ่งเป็นสมบัติตกทอดมาแต่ครั้งพระเจ้าปู่กุสราช มาบัดนี้ก็สำเร็จตามพระราชประสงค์ คือมีด้ายเส้นใหม่ร้อยเข้าไปแทนด้ายเส้นเก่าอย่างสวยงาม พร้อมใช้เป็นเครื่องประดับเพื่ออำนวยพระสิริแด่ท้าวเธอ

ฝ่ายพระเจ้าวิเทหราช ครั้นทรงรับเอาแก้วมณีนั้นมาแล้ว ก็ทรงปีติยินดียิ่งนัก ทอดพระเนตรดูดวงแก้วมณีนั้นด้วยความพิศวงอยู่ไม่น้อย

ได้รับสั่งถามบุรุษนั้นว่า

“ใครเป็นผู้คิดอุบายนี้” 

ครั้นท้าวเธอทรงสดับว่า เป็นความคิดของ มโหสถกุมารทั้งสิ้น ก็ทรงพอพระราชหฤทัยยิ่งนัก แต่ถึงอย่างนั้น ท้าวเธอก็ยังได้รับคำแนะนำจากท่านเสนกะ ให้คิดค้นหาอุบายอื่น เพื่อทดลองปัญญามโหสถต่อไปอีก

ในกาลต่อมา พระเจ้าวิเทหราชปรารถนาจะทรงทดลองเชาว์ปัญญาของมโหสถด้วยปัญหาที่แปลกพิสดาร แหวกแนวต่างไปจากเดิม จึงมีรับสั่งให้ราชบุรุษคัดเลือกโคมงคลตัวผู้มาตัวหนึ่ง

แล้วได้ทรงมอบหมายให้เจ้าพนักงานช่วยกันบำรุงเลี้ยงโคนั้นด้วย ข้าว น้ำ และอาหารหวานคาวอย่างดี ให้มันกินแล้วกินอีก ดื่มแล้วก็ดื่มอีก จนพุงกางหลังแอ่น ก้าวเดินแทบไม่ไหว

พอเห็นว่าท้องของมันเริ่มโต คล้ายแม่โคท้องแก่ที่จวนจะคลอดเต็มที ก็ให้ชำระล้างเขาทั้งสองของมันให้สะอาด ไล้ทาด้วยน้ำมัน ขัดเสียจนเป็นมันเงา

แล้วชุบด้วยน้ำขมิ้นเหลืองอร่ามไปทั้งตัว กลายเป็นโคประหลาด จะกล่าวว่าโคตัวเมียก็ไม่ใช่ จะว่าโคตัวผู้ก็ไม่เชิง ดูแล้วก็ยังพิลึกพิลั่นอยู่ แล้วก็ได้รับสั่งให้ราชบุรุษนำโคนั้นไปส่งมอบแด่ชาวบ้านปาจีนยวมัชฌคาม

พร้อมมีพระบรมราชโองการกำกับมาด้วยว่า

“ชาวปาจีนยวมัชฌคามทุกคนจงฟัง...เราทราบดีว่า พวกท่านล้วนเป็นบัณฑิตนักปราชญ์ เปี่ยมด้วยปัญญาอันยอดยิ่งด้วยกันทั้งนั้น ฉะนั้นเราจึงมีความปรารถนาอย่างแรงกล้า ที่จะให้พวกท่านได้ช่วยทำกิจบางประการแทนเรา

...ดังที่พวกท่านได้เห็นแล้วว่า โคมงคลของเราตัวนี้ กำลังตั้งครรภ์ อีกไม่ช้าก็ใกล้จะถึงเวลาตกลูก เราจึงได้ส่งโคมงคลตัวนี้มาให้พวกท่าน หวังจะให้ช่วยกันทำให้มันตกลูกโดยเร็วที่สุด

ครั้นเสร็จกิจเรียบร้อยแล้ว ก็จงส่งโคตัวนี้กลับคืนมาพร้อมกับลูกน้อยของมัน หากพวกท่านไม่อาจจะกระทำได้ ก็จักต้องถูกปรับไหมพันกหาปณะ”

ชาวปาจีนยวมัชฌคามทุกคนที่มารอฟังพระบรมราชโองการอยู่ในที่นั้น ต่างก็พากันตกตะลึงพรึงเพริดกับปัญหาชวนพิศวงของพระราชา

แต่คราวนี้ดูเหมือนจะต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา เพราะหลังจากที่น้อมรับพระกระแสฯมาแล้ว หลายคนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน

ในขณะที่หลายคนเริ่มแสดงอาการว่าไม่สู้จะพอใจนัก ถึงกับตะโกนลั่นด้วยความเหนื่อยหน่ายใจว่า

“พระราชาของพวกเรา ดูท่าจะเป็นเอามาก พระองค์ทรงรู้ทั้งรู้ว่าโคมงคลนี้เป็นโคตัวผู้ ก็แล้วพระองค์จะมาบังคับให้พวกเราทำคลอดโคนี้เพื่ออะไรกันล่ะ”

ท่านผู้เฒ่าได้ฟังดังนั้น ก็รีบเตือนสติพวกหนุ่มๆ ว่า

“พวกเจ้าอย่าได้เอ็ดไป ระวังเถอะ เดี๋ยวหัวจะหลุดจากบ่าโดยไม่รู้ตัวนา แทนที่พวกเจ้าจะตีโพยตีพายไป ข้าว่ามาช่วยกันพิจารณาให้ถี่ถ้วนเสียก่อนเถอะ”

แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่ง กล่าวสนับสนุนท่านผู้เฒ่าว่า

“จริงด้วย บางทีอาจมีสิ่งใดที่เราไม่รู้ แอบแฝงอยู่ก็เป็นได้ มิเช่นนั้นพระราชาก็คงไม่ส่งโคตัวนี้ มาให้พวกเราจัดการหรอก”

“จะอะไรเสียอีกเล่า เพียงแค่มองปร๊าดเดียว ใครๆเขาก็รู้กันทั้งนั้น ว่าโคตัวนี้น่ะ เป็นตัวผู้ชัดๆ”

ชายหนุ่มยิ่งเน้นเสียงดัง

“ข้าก็ไม่ได้เถียงสักหน่อยว่ามันไม่ใช่ตัวผู้ เพียงแต่จะบอกว่า ค่อยๆคิด ค่อยๆตัดสินใจกันให้ดี ก็เท่านั้นเอง”

ท่านผู้เฒ่าตอบอย่างใจเย็น

คราวนี้ได้ผล ทุกคนนิ่งเงียบไม่มีใครกล้าบ่นอะไรอีก ต่างก็ช่วยกันขบคิดหาช่องทางแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าอย่างสุดความสามารถ

แต่อย่างที่ได้กล่าวมาแล้วว่า ปัญหานี้ผูกขึ้นจากการคิดนอกกรอบของพระเจ้าวิเทหราช แม้แต่ท้าวเธอเอง ก็ยังไม่ทรงทราบว่า ว่าปัญหานี้ได้รับการแก้ออกมาในรูปแบบใด

ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลก ที่ชาวปาจีนยวมัชฌคามแม้จะช่วยกันระดมความคิดจนหัวแทบจะระเบิดแล้วก็ตาม แต่ก็ยังเข้าตาจนอยู่ดี 

ท่านผู้เฒ่าเห็นว่าไม่ได้การแน่ จึงรีบตัดบทขึ้นว่า

“ข้าว่าเรื่องพิสดารแบบนี้ เห็นทีว่า พวกเราคงต้องมอบให้เป็นหน้าที่ของพ่อมโหสถอีกแล้วล่ะ”

เมื่อได้ยินว่า “มโหสถ” เท่านั้น แววตาแต่ละคนก็เริ่มฉายประกายแห่งความหวัง ต่างพยักหน้าพร้อมกัน แสดงว่าเห็นด้วยกับข้อเสนอนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย เมื่อมีมติเป็นเอกฉันท์เช่นนี้ ทุกคนจึงพร้อมใจกันไปรวมตัวกันที่เรือนของสิริวัฒกเศรษฐีเหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา

ooooooooooooooooooooo

การทำวัวตัวผู้ให้ออกลูกนั้นเป็นเรื่องที่พ้นวิสัย แล้วมโหสถจะแก้ปัญหานี้อย่างไร โปรดติดตามตอนต่อไป

เนื้อเรื่องจาก DMC Channel
Reference Link :
http://www.dmc.tv

Comment

Comment:

Tweet


i will go back to read the 22nd and 23rd this weekend
Miss you always na ka P'Vee
big smile
#2 by ย้งยี้ At 2007-10-13 02:52,
อ๊ากชอบทิ้งท้ายให้แบบนี้จังเลยนะเนี่ย ยังไงเสียผมคงต้องกลับไปอ่านตอน 24 ก่อน...อาจ 23 ไม่ซิ 22...เอ๋?sad smile open-mounthed smile
#1 by Crozzax At 2007-10-13 00:11,

ชิงช้าโบราณ
View full profile