โปริสาท คนกินคน
ตอนที่ 20
จากตอนที่แล้ว เหล่าภุมเทวดาซึ่งเห็นการกระทำของทั้งสองพระองค์มาโดยตลอด ต่างนึกนิยมชื่นชมในพระเจ้าสุตโสมที่สามารถทำให้โปริสาทยอมงดเนื้อมนุษย์และให้ตั้งอยู่ในศีล 5 ได้ จึงพากันให้สาธุการสรรเสริญท้าวเธอสนั่นไปทั้งไพรสณฑ์
เหล่าเทวดาชั้นจาตุมหาราชิกาได้สดับสาธุการและเรื่องราวนั้นแล้ว ต่างก็เปล่งเสียงแซ่ซ้องสรรเสริญดุจเดียวกัน เหล่าเทวดาในชั้นที่สูงๆ ขึ้นไป เมื่อได้ยินและได้ทราบเรื่องราวแล้ว ก็ได้ให้สาธุการและกล่าวสรรเสริญพระเจ้าสุตโสมต่อๆ กันไปโดยลักษณะนี้จนถึงพรหมโลก
พระเจ้าสุตโสมทรงเห็นโปริสาทยืนนิ่งไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปจึงตรัสว่า
สหาย ท่านจงปล่อยกษัตริย์เหล่านี้ในบัดนี้เถิด
ส่วนโปริสาทกลัวว่าเมื่อตนปล่อยกษัตริย์เหล่านั้นแล้ว พวกเธอจะหันกลับมาทำร้ายตนจึงขอให้พระเจ้าสุตโสมไปปล่อยพร้อมๆ กัน
แม้พระเจ้าสุตโสมก็ทรงทราบเรื่องนี้ดี จึงเสด็จเข้าไปตรัสขอปฏิญญากับกษัตริย์เหล่านั้นว่า เมื่อปล่อยทุกพระองค์ให้เป็นอิสระแล้ว จะไม่โกรธ และไม่ทำร้ายโปริสาท ซึ่งทุกพระองค์ก็ทรงรับปฏิญญาตามนั้น จากนั้นจึงรับสั่งให้โปริสาทตัดเชือกร้อยพระหัตถ์ออก ช่วยกันชะล้างบาดแผล ดึงเชือกออกรักษาแผลให้ ส่วนโปริสาทได้ต้มน้ำผลไม้มาให้ทุกพระองค์ได้ดื่ม เพียง 3 วัน บาดแผลก็แห้งสนิทแข็งแรงเป็นปกติ
วาระนั้น พระเจ้าสุตโสมได้ตรัสว่า
บัดนี้พวกท่านก็หายเป็นปกติ ได้รับความปลอดภัยกันแล้ว ขอให้ทุกพระองค์เสด็จกลับบานเมืองของตนโดยสวัสดีเถิด เราจะได้กลับพร้อมๆกัน
ฝ่ายโปริสาททราบว่าถึงเวลาที่จะต้องจากกันแล้ว ก็ฟุบลงที่พระบาทของท้าวเธอ พลางร่ำไห้กราบทูลว่า
ข้าแต่พระสหาย ขอพระองค์พากษัตริย์เหล่านี้เสด็จกลับไปเถิด ส่วนหม่อมฉันจะขอกินรากไม้และผลไม้อยู่ในป่านี้แหละ
ooooooooooooooooooooo
สหายโปริสาท ท่านจะทำอะไรอยู่ในป่านี้ แคว้นกาสีของท่านเป็นสถานที่น่ารื่นรมย์ ขอให้ท่านกลับไปครองราชย์สมบัติที่พระนครพาราณสีเหมือนเดิมเถิด
พระสหายสุตโสม หม่อมฉันไม่อาจจะกลับพระนครพาราณสีได้ เพราะหม่อมฉันอยู่ในฐานะเป็นศัตรูของชาวพระนครทั้งหมด ด้วยเคยกินบิดา กินมารดา กินญาติพี่น้องของพวกเขา
...พวกเขาประณามหม่อมฉันว่าเป็นมหาโจรผู้ดุร้าย เนรเทศออกจากนครมาอยู่ป่า หากกลับไปพวกเขาก็จะจับหม่อมฉันทุบตีด้วยก้อนหินท่อนไม้ หรือฆ่าหม่อมฉันเสียด้วยหอกด้วยดาบ
....ถึงอย่างนั้น หม่อมฉันก็ไม่อาจที่จะฆ่าหรือทำร้ายพวกเขาได้ แม้ว่าการทำอย่างนั้นจะเป็นเรื่องง่าย แต่หม่อมฉันก็ไม่อาจทำได้ เพราะหม่อมฉันรับศีลจากพระองค์มาแล้ว จำต้องรักษาศีลให้บริสุทธิ์แต่ฝ่ายเดียว ด้วยเหตุนี้หม่อมฉันจึงไม่ปรารถนาที่จะกลับไป
ท้าวเธอทรงเห็นโปริสาทพูดอย่างท้อแท้หมดหวังในชีวิตเช่นนั้น จึงตรัสว่า
เรานี้มีชื่อว่าสุตโสมนะสหายโปริสาท คนที่ดุร้ายหยาบช้าเช่นท่าน เรายังทำให้ใจอ่อนลงได้ ชาวเมืองพาราณสีจะไปหนักหนาอะไรเล่า
...เราจะทำให้ท่านได้เป็นพระราชาในพระนครนั้นอีก เมื่อทำไม่ได้ ก็จะแบ่งราชสมบัติของเราให้ท่านครอบครอบครึ่งหนึ่ง อย่าได้วิตกกังวลในเรื่องนี้ไปเลย
โปริสาทกราบทูลอีกว่า
แม้ในพระนครของพระองค์ ก็มีคนที่ไม่ชอบหม่อมฉันอยู่เช่นกัน หม่อมฉันคงไม่อาจอยู่ในเมืองของพระองค์ได้
พระเจ้าสุตโสมทรงเห็นใจโปริสาทเป็นอย่างมาก ด้วยว่าเธอยอมอดเนื้อมนุษย์ตามคำขอร้องของพระองค์ เท่ากับมอบชีวิตให้แก่พระองค์แล้ว จึงจำเป็นจะต้องช่วยให้เธอได้กลับไปครองนครเหมือนเดิมให้ได้
จึงพูดโน้มน้าวจิตใจของเธอให้ระลึกถึงความสุขแต่หนหลัง จะได้ยินดีเพื่อที่จะกลับพระนครว่า
สหายโปริสาทเอย ท่านเคยบริโภคอาหารอันเอมโอษฐ์ ล้วนแต่ปรุงด้วยเนื้อสัตว์สี่เท้า และนกที่คนทำครัวผู้ฉลาดปรุงอย่างสุดฝีมือดุจจอมเทพบนสรวงสวรรค์ ไฉนท่านจึงละทิ้งเสีย มาอยู่ป่าแต่เพียงลำพังเล่า
...นางกษัตริย์ทั้งหลายล้วนแต่เอวบางร่างน้อย ประดับด้วยอาภรณ์อย่างดี เคยแวดล้อมบำรุงบำเรอท่านให้ชื่นบาน ดุจนางเทพอัปสรแวดล้อมองค์อินทร์บนสรวงสวรรค์ ไฉนท่านจึงละทิ้งเสีย มาอยู่ป่าแต่เพียงลำพังเล่า
...พระแท่นที่บรรทมมีพนักแดง ปูลาดด้วยผ้าโกเชาว์ ลาดด้วยเครื่องลาดที่วิจิตรงดงาม ประดับประดาตระการตายิ่งนัก ท่านเคยบรรทมอย่างเป็นสุขบนพระแท่นบรรทมเช่นนั้น ไฉนท่านจึงละทิ้งเสีย มาอยู่ป่าแต่เพียงลำพังเล่า
...เวลาพลบค่ำ มีการฟ้อนรำ มีการขับขานด้วยสำเนียงที่ไพเราะจับใจ เสียงตะโพนดนตรีรับสอดประสาน การขับการประโคมไพเราะเสนาะโสต ด้วยเหล่าสตรีล้วนรูปร่างสะโอดสะอง ไม่มีบุรุษเจือปน ไฉนท่านจึงละทิ้งเสีย มาอยู่ป่าแต่เพียงลำพังเล่า
...พระราชอุทยานอันบริบูรณ์ด้วยพฤกษา และบุปผชาตินานาพรรณ น่ารื่นรมย์ และยังมั่งคั่งด้วยม้า รถ คชสาร และทรัพย์ศฤงคารเป็นอันมาก ไฉนท่านจึงละทิ้งเสีย มาอยู่ป่าแต่เพียงลำพังเล่า คิดให้ดีเถิดสหาย ท่านไม่เสียดายบ้างหรือ อยู่ป่าจะได้อะไร
โปริสาทได้สดับคำพรรณนาความสุขแต่หนหลังที่ตนเคยได้รับ จิตใจก็คล้อยตามไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็ตัดสินพระทัยที่จะกลับพระนคร จึงตรัสว่า
"ขอขอบพระทัยพระสหายเป็นอย่างที่สุด ที่เตือนสติหม่อมฉัน เมื่อความประสงค์ของพระสหายเป็นอย่างนี้ ก็สุดแต่พระสหายเห็นสมควรเถิด
เมื่อจะแสดงความชื่นชมยินดีในพระเจ้าสุตโสม และคุณในการคบกัลยาณมิตรจึงกราบทูลว่า
ดวงจันทร์ในวันข้างแรม ย่อมอ่อนแสงลงทุกวัน ฉันใด การคบหาอสัตบุรุษก็เสื่อมทรามลงเรื่อยๆ ฉันนั้น หม่อมฉันก็เหมือนกัน เพราะคบกับคนทำครัวที่เลวทราม จึงได้ทำบาปกรรมอันเป็นทางแห่งทุคติเห็นปานนี้
...ดวงจันทร์ข้างขึ้นย่อมเปล่งแสงขึ้นทุกวัน ฉันใด การคบหากับสัตบุรุษก็ย่อมเจริญสุขขึ้นเรื่อยๆ ฉันนั้นหม่อมฉันก็เหมือนกัน เพราะได้คบหากับพระองค์จึงได้ทำกุศลกรรมอันเป็นทางให้ถึงสุคติ
...ข้าแต่พระจอมชน น้ำฝนที่ตกลงมาบนที่ดอน ย่อมไม่คงที่ อยู่ได้ไม่นาน ฉันใด การคบหาอสัตบุรุษก็ทำให้ไม่คงที่ อยู่ได้ไม่นาน ฉันนั้น
...น้ำฝนที่ตกลงมาในสระ ย่อมคงที่อยู่ได้นาน ฉันใด การคบหาสัตบุรุษก็ทำให้มั่นคง อยู่ได้นาน ฉันนั้น
การคบหาสัตบุรุษไม่มีเสียหาย มีแต่คุณซึ่งคงที่จนตลอดชีวิต ส่วนการคบหาอสัตบุรุษย่อมเสื่อมเร็ว เพราะฉะนั้น ธรรมของสัตบุรุษกับอสัตบุรุษจึงห่างไกลกันนักแล
เมื่อทุกอย่างซึ่งเป็นเหมือนฝันร้ายได้ผ่านไปแล้ว พระเจ้าสุตโสมกับโปริสาทพร้อมด้วยกษัตริย์ทั้ง 101 พระนคร ก็ออกจากดงมุ่งตรงไปยังเมืองพาราณสีทั้งหมด
ครั้นถึงชายแดนได้พบปะผู้คนตามรายทาง ซึ่งเป็นคนชนบทจึงได้ตรัสเล่าเรื่องทั้งหมดไห้ฟัง และตรัสว่ากำลังจะนำพระเจ้าพรหมทัตกลับคืนพระนคร
ผู้คนเหล่านั้นเมื่อได้ทราบว่าท้าวเธอทรงทำให้โจรโปริสาทหายจากดุร้ายแล้ว ต่างก็ชื่นชมยินดี ช่วยกันจัดหาที่พักและพระกระยาหารตามมีตามเกิดเป็นเครื่องราชสักการะตลอดระยะทางเสด็จ
ทั้งยังเดินทางตามมาเมืองหลวงด้วยเป็นจำนวนมาก ท้าวเธอทรงแวดล้อมด้วยกษัตริย์ทั้ง 101 นคร และชาวชนบทเป็นขบวนใหญ่ เสด็จไปตามลำดับจนถึงประตูพระนคร จึงรับสั่งให้หยุดพัก แล้วรับสั่งให้ส่งข่าวสารเข้าไปภายในพระนคร
oooooooooooooooooooooo
ส่วนว่าพระเจ้าสุตโสมจะนำพระสหายโปริสาทและกษัตริย์ทั้ง 101 พระนครเข้าสู่เมืองพาราณสีได้หรือไม่ เหตุการณ์จะเป็นอย่างไร โปรดติดตามตอนต่อไป
เนื้อเรื่องจาก DMC Channel
Reference Link : http://www.dmc.tv
